""~Anuira~""

Тэнгэр  цэлмэнэ...
Тэрхэн чөлөөнд чамайгаа зуръюу  гэтэл шувууд сүүдрээ унагачихлаа...



Сэтгэл минь яасан ч хол явчихаав дээ..Бүсгүйн цолмон насыг тоссон зөргөөр одоо  болтол би ганцаараа л яваа юм болохоор нялх  цэцэгс  сормуус  буулган эрхэлж, гоо төгөлдрийг  олон, надад  татагддагаа  инээдээр хулдан, наран тойрог лугаа холдон холдсоор хайрын  минь ертөнц эзгүй, цаг дулаанаараа  атал аль хэдийн цас  хунгарласан мэт...

                                                  Торгомсог алчуур хөлийн дор
                                         Тогтоол ус мэт тунаран унахад
                             Гэзгээрээ  би хөхөө халхлаад
              Гэнэт ассан дэн мэт  гэрэлтэн үлдсэн...


Тэнгэрийн дарс мэт исгэлэн
          Тэргүүн ихэмсэг явнаа би...

Зураг намайг хараад шоолон инээнэ...Эргэн тойрон бараан байгаа бол эргэлзээгүй би ч бас бараан харагдаж байгаа байх...Мэдэж байвч зураг илүү...Хэзээ ч ийм болохгүй гэсэн шиг харах юм...Тэврүүлэх хүнгүй гэсэн шиг харц чинь чиний биш харин миний инээдийг хүргэж байна. Одоо чамайг чанга тэврээд нялууран байгаа наад залуу чинь хэдхэн хормын дараа өөр нэгнийг тэврээд чамайг ор тас мартах болно....Ганцаардмал гэж бодож байгаа бол намайг өршөөгөөрэй...Би ганцаардалд дуртай...Надад ихийг хайрладаг учираас...Бүжиглээд л ...идэж уугаад л... зургаа татуулаад л ... чи баяртай л байна...Тэгээд л намайг шоолж байна...Гэвч чи гэнэн юмаа...Намайг танихгүй байна гэж үү...Хэдхэн жилийн дараа чи миний байран дээр ирэхээ мэдэхгүй гэж үү...Чиний юм бүхэн надад байсан...шоолох хэрэггүй..Амьдрал үргэлж өөрчилөгдөж байдаг юм...Хэвийн амьдрал сонирхолгүй..Найз нөхөд зугаа цэнгэл гэх мэт нь амьдрал биш...Одоо чи бид хоёрт ижил юм ганц ч алга даа залуу нас минь...аав ээж ах дүү нар минь л хэвээрээ...сэтгэл хүртэл өөрчилөгдсөн...Гэвч чи бид 2-н цус нэг гэдгийг санаарай...бид нэг хүн... цаг хугацааны бүтээгдэхүүн...Залуу нас минь чи ухаараач...Арай өөрөөр амьдраач....

Одоо буцъя...
Орчлонгийн одод, шөнийн нам гүнээ  орхин одоо  харья даа...Зөөлөн гунигаар хэн  хэнээ  зовоохоо больё...зөрж  одох тавилангийнхаа  гашуун үнэнд  дасъя даа хоюулаа...Тэрсэлдэж  уйлаад ч  яахав...Халуун өврөөс чинь би дэн дун босоод харанхуйд нуугдсан бүжин шиг анир чимээгүйхэн  явлаа...Сэрээд хараач дээ хайрт минь..Намайг зогсоогооч...
үгүй ээ чи сэрэхгүй..Уй  гуниг зүрхийг чинь эзэмдэж, сэтгэлийн чинь хойморт миний   зай  хоосон  байх болно..Цөхөртлөө чи минь эрэх л байх даа..Гэхдээ чи намайг олохгүй ээ..Чи минь яг одоо л намайг зогсоогооч..үгүй бол нялх хүүхдийн зулай шиг дэндүү зөөлөн шороон дор бие минь ширгэж, сэтгэл минь хийсэн одох болноо..хайрт минь..надад хайртайдаа чи тэр зөөлөн хөрсөн дээр чанга ч гишгэж чадахгүй байх даа..Хайрт минь намайг хайгаарай...Эхэр татах бороо мөрийг минь арчих өдөр эрсэн эрлээ чи олоод зөөлнөөр намайг тэврэх тэр өдөр зүлгэн хөнжлийг минь чи сөхөөд зөн совин төрөх гүн нойрон дундаас  минь чи намайг сэрээгээрэй  хайрт минь....

               Би үхэж  хүмүүс  намайг мартахад
               Сүүдрээрээ  гэрэлтүүлж  булшин дээр минь чи ирээрэй
               Сүнс минь чамайг таних болноо..

               "Хайртай байсан юм шүү" гэж 
                Хаа  нэгтээгээс хачин гунигтайгаар зүрхэнд чинь  шивнэх болноо...